Bosan dgn semua hal yg terasa
menyakitkanku.aku terpuruk dlam
ksendirian,tiada yg pduli akan aq,pduli
akn rasa yg snantiasa menggebu dlm
hatiku,tiada satupun mereka tau.
Asing baginya
menatap,mendekat,hingga
mengenalku.sungguh aku ingin hidup
normal,dgn bribu teman yg hadir
menemaniku.sungguh q btuh
perhtian,kpedulian,dn ksih syng
mrka.aku manusia,q sma sperti yg
lain,yg sllu ingin hidup bebas tanpa
ancaman.aku ingin menikmati
kbhagiaan yg swajarx q nikmati.tpi
mengapa aku di asingkn,mengapa aq
di pisahkn dri mreka.bukankh qt smwa
sama,mengapa aq d pndang brbeda
oleh mreka.aku cacat,aq tak bisa
brjalan normal sperti mreka.itukah yg
membuat mreka jijik mendkatku.
Kawan,aq manusia yg sllu
brperasaan.sakit saat kau bgitu
mengasingkan aku,saat kau
menghindari q,dn mremehkan
keadaanku.saat kau bilang aku gadis
cacat yg sngat memalukan,sungguh
hati ingin menangis,sdih,perih kta2 itU
q dngar.kawan,aq ingin hidup normal
brSama kLian.jngan asingkan aq.aq
btUh kdua tnganMu untUk
mendEkapku. GandEng dan tUNtUnLah
aq untUk brjalan brSma kLian,krna aq
tk ingin truz sndri menjalani hdup ini.
No comments:
Post a Comment